ملاکات دلالت جمله‌های شرطیه بر مفهوم از منظر آخوند خراسانی

به نظر اکثریت اصولیان جملات شرطی صرف نظر از برخی شرایط ویژه، بر ملازمۀ بین شرط و جزا به نحو علیت منحصره، دلالت می‎کند. ویژگی مهم این معنا دلالت التزامی آن بر معنایی است که از آن اصطلاحاً به مفهوم، تعبیر می‎گردد. البته موضع مرحوم آخوند خراسانی در بارۀ دلالت شرط بر مفهوم مردد و بلکه متمایل به انکار است؛ آن‎چه به نظر ایشان در جملۀ شرطیه مسلّم است دلالت آن بر صرف ملازمۀ بین شرط و جزا است،
 اما افزون براین، دلیلی که دلالت جملۀ شرطیه را بر علیت انحصاری اثبات کند، در دست نیست. مهم‎ترین دلیل پرکاربرد در حوزۀ زبانی، تبادر است ولی نمونه‎ها و داده‎های زبانی نشان می‎دهد از شرط برای صرف تعلیق هم به فراوانی استفاده شده است. از جمله راه‎حل‎های دیگر، تمسک به انصراف اطلاق تعلیق، به فرد اکمل است. هم‎چنین، به ظهور اطلاق تعلیق در علیت منحصره تمسک شده و این که شرطیۀ مطلق مانند صیغۀ امر مطلق است که در فرض شک بین وجوب نفسی و غیری، بر وجوب نفسی، حمل می‎گردد. از نظر آخوند جملۀ شرطیه حداکثر به صورت اتفاقی بر مفهوم دلالت می‎کند ولی این نحوه دلالت قاعده‎مند نیست. البته انکار اطلاق شرط در جملات خالی از قید و قرینه، سؤال برانگیز است؛ زیرا، بسامد آن کمتر از موارد مقید نیست ولی آخوند براساس این پیش‎فرض که جملۀ شرطیه مفهوم ندارد، به ظرفیت ادله، عنایت نکرده است. بنابراین، اطلاق شرط در قضایای شرطی نمی‎تواند به عنوان یک اتفاق تلقی شود بلکه می‎تواند به عنوان یک واقعیت زبانی فراگیر در نظر گرفته شود.
کلیدواژه‌ها: مفهوم، جملۀ شرطیه، شرط و جزا، آخوند خراسانی.
به نظر اکثریت اصولیان جملات شرطی صرف نظر از برخی شرایط ویژه، بر ملازمۀ بین شرط و جزا به نحو علیت منحصره، دلالت می‎کند. ویژگی مهم این معنا دلالت التزامی آن بر معنایی است که از آن اصطلاحاً به مفهوم، تعبیر می‎گردد. البته موضع مرحوم آخوند خراسانی در بارۀ دلالت شرط بر مفهوم مردد و بلکه متمایل به انکار است؛ آن‎چه به نظر ایشان در جملۀ شرطیه مسلّم است دلالت آن بر صرف ملازمۀ بین شرط و جزا است،
 اما افزون براین، دلیلی که دلالت جملۀ شرطیه را بر علیت انحصاری اثبات کند، در دست نیست. مهم‎ترین دلیل پرکاربرد در حوزۀ زبانی، تبادر است ولی نمونه‎ها و داده‎های زبانی نشان می‎دهد از شرط برای صرف تعلیق هم به فراوانی استفاده شده است. از جمله راه‎حل‎های دیگر، تمسک به انصراف اطلاق تعلیق، به فرد اکمل است. هم‎چنین، به ظهور اطلاق تعلیق در علیت منحصره تمسک شده و این که شرطیۀ مطلق مانند صیغۀ امر مطلق است که در فرض شک بین وجوب نفسی و غیری، بر وجوب نفسی، حمل می‎گردد. از نظر آخوند جملۀ شرطیه حداکثر به صورت اتفاقی بر مفهوم دلالت می‎کند ولی این نحوه دلالت قاعده‎مند نیست. البته انکار اطلاق شرط در جملات خالی از قید و قرینه، سؤال برانگیز است؛ زیرا، بسامد آن کمتر از موارد مقید نیست ولی آخوند براساس این پیش‎فرض که جملۀ شرطیه مفهوم ندارد، به ظرفیت ادله، عنایت نکرده است. بنابراین، اطلاق شرط در قضایای شرطی نمی‎تواند به عنوان یک اتفاق تلقی شود بلکه می‎تواند به عنوان یک واقعیت زبانی فراگیر در نظر گرفته شود.
کلیدواژه‌ها: مفهوم، جملۀ شرطیه، شرط و جزا، آخوند خراسانی.